२३. मनातली अंतरे

भाग : २२

      पुढचे काही दिवस नव्या सेटअपच्या कामात गेले. त्यासाठी लागणारे भांडवल मागवणे, अधिकची अवजारे, काही पुस्तक आणि एक अनुभवी व्यक्ती असं बरंच काही या प्रोजेक्टसाठी लागणार होते. घरच्या सगळ्या मंडळींचा पाठिंबा आणि मदत मिळतच होती. भानू, सुमित, रेणू, आराध्या, सगळेच मदत करत होते. नचिकेतच्या या कामाविषयी खबर आराध्याच्या कंपनी पर्यन्त गेली. 

एक दिवस त्यांची ही सगळी मेहनत पाहायला मिस्टर साठ्ये तिथे आले. त्यांनी आराध्याकडून बरेच काही याविषयी ऐकले होते. आराध्याची प्रगती ते कंपनीत पाहतच होते. नचिकेत कंपनीत आलेला ते ही आराध्याने त्यांना सांगितले होते. त्या वेळी कंपनीच्या वरिष्ठांचा विरोध पत्करून  नचिकेतला मदत करणे त्यांना कठीण गेले होते. साक्षीला ओळखण्यात आपण चूक केली. असे त्यांना राहून राहून वाटत होते. तिच्याकडून झालेल्या एका चुकीची शिक्षा म्हणून तिला कंपनी सोडावी लागली. परंतु आता त्यांना ही चूक सुधारण्याची संधी होती. नचिकेत आणि साक्षीला हवी ती सगळी मदत करायची. त्यांना तांत्रिक बाबी समजून देत द्राक्षाच्या फरमेन्टेशन ची प्रक्रिया समजवायची. शासकीय आणि कायदेशीर पत्र, परवानगी घेण्याची सगळी प्रक्रिया समजवायची. सगळे ते स्व खुशीने करत होते. आठवड्यातून दोनदा येऊन ते या बाबत त्यांना मार्गदर्शन करत. इतकेच नव्हे तर संकट काळात जे मजूर बेरोजगार झाले, त्यांना ही तांत्रिक प्रशिक्षण देऊन या कार्यात खारीचा वाटा त्यांनी उचलला. सगळ्यांच्या मदतीने लवकरच सगळे सेट अप लावून होणार होते. पहिल्यांदा द्राक्षावर प्रोसेसिंग होणार होते. द्राक्षाचा रस काढून त्याला फरमेन्ट करायचे होते. सगळेच दिन रात काम करत होते. 

त्याच दरम्यान एके दिवशी साक्षीचे आई वडील आराध्याच्या गावी अचानक आले. सेटअपचे काम जवळपास पूर्णच झाले होते. साक्षी दुपारी तिथले काम आटोपून घरी आली. आई वडिलांना समोर पाहून आश्चर्याचा धक्का बसला. 

" आई बाबा तुम्ही ... " आनंदाच्या भरात तिने येऊन बाबांना मिठी मारली. 

बाबा म्हणले " येस बेटा... तुझं इकडे काम कसे सुरू आहे ... झालं की नाही अजून... परत जायचे घरी आपल्याला ! " 

आई म्हणाली " साकु... घराला, आई - बाबांना विसरलीस का ? ... इथे फार त्रास देत नाहीस ना कोणाला ? " 

माई तिथेच होती. ती म्हणली " नाही ... नाही ... हुशार आहे मुलगी ... त्रास तर अजिबात नाही... साक्षी आमच्यातली एक झाली आता.. मला आराध्या, सुमित तसे साक्षी झाली आता... अडचणीच्या काळात किती मदतीला आली लेक ... खरंच फार गुणांची आहे पोरं "

साक्षीच्या आईचे मन भरून आले. आपल्या मुलीचे इतरांकडून कौतुक ऐकताना आईला वेगळेच बळ मिळते. आजवर घेतलेल्या मेहनतीचे फळ मिळाल्या सारखे वाटते. 

सगळे कोड कौतुक झाले आणि आई बाबा जेवून आराम करायला गेले. संध्याकाळची वेळ होती. सगळे एकत्र बसले असताना साक्षीच्या बाबांनी तिला परत नेण्याचा विषय काढला. तिचा सहा महिन्यांचा प्रोजेक्टचा काळ एव्हाना संपला होता. साक्षी लगेच जाणार ही कल्पना कोणालाच रुचली नाही. घरातल्या सगळ्यांनी तिच्या आई बाबांना समजावले. काही दिवस तिला तिथेच राहू दे म्हणले. आई बाबा ठरवून आलेले " तिला परत नेण्यासाठी ते आले होते."  हे त्यांचा चेहरा स्पष्ट सांगत होता. सगळ्यांचे बोलून झाल्यावर नचिकेत मात्र विचारात पडला. बराच वेळ काही बोलला नाही. नंतर त्याने तिच्या बाबांना विचारले " साक्षीचे आता पर्यन्तचे काम तुम्ही पाहणार नाही का ? एक काम करूया उद्या आपण सगळेच प्लांट पहायला जाऊ, एक दिवस तिथे घालवू नंतर तुम्ही साक्षीला घेऊन जा " 

सुमित म्हणला " बरोबर दादा... संध्याकाळी आपण ओढ्यावर पण जाऊ " 

नचिकेत म्हणला " तुमची गैरसोय होणार नाही ... नक्की तुम्हा दोघांना ही आवडेल .. करूया ना उद्याचा प्लॅन " 

बाबा म्हणाले " व्हाय नोट... नक्कीच ... जाऊया उद्या... मजा करूया " साक्षीचे बाबा पुढारलेल्या विचारांचे होते. त्यामुळे ते लगेच तयार झाले. 

प्लांट मध्ये प्रोसेसिंग चे काम अजून सुरूच होते. पुढचे काही दिवस साक्षी इथे राहणे गरजेचे होते. उद्याचा दिवस सार्थकी लागणे नचिकेतसाठी आणि साक्षीसाठी फार गरजेचे होते. शहरात शिकलेला हुशार मुलगा आणि तिथल्याच उच्चभ्रू घरातली एक मुलगी इतके दिवस गावात राहून काही तरी नवीन रोजगाराचे साधन निर्माण करत आहेत. तिथल्या लोकांना प्रगतीच्या वाटेने घेऊन जात आहेत. गाव आणि शहर यातले अंतर कमी करू पाहत आहेत. ही गोष्ट सगळेच जाणून होते. आता ते पूर्णत्वाला येत आहे. त्यावेळी वेळेचा आणि नशिबाचा ही कस लागला. याच सगळ्या गोष्टींचा विचार करत नचिकेत झोपी गेला. पुढची सकाळ त्याची वाट पाहत होती. 

क्रमशः