३०. कृषी मेळावा

भाग : २८

     मुंबईत साक्षी आपले पुढचे शिक्षण पूर्ण करत होती. ऍग्री प्रोडक्ट मार्केटिंगचा एम बी ए कोर्स ती तिच्या शहरातून करत होती. डिग्रीच्या दुसऱ्या वर्षाला असताना कॉलेजच्या माध्यमातून एक मेळावा आयोजित करण्यात आला होता. या मेळाव्यात कॉलेजच्या सर्व विद्यार्थ्यांना सहभागी होण्यास सांगितले होते. एक दिवस साक्षी आणि सुमती, साक्षीचे बाबा संध्याकाळी त्या मेळाव्याला भेट देण्यासाठी निघाले.

तिथे मोठ्या प्रमाणात शेतकरी, होलसेल विक्रेते, वितरक आले होते. वेगवेगळ्या नवनवीन शेतमालाला व्यासपीठ मिळावे या हेतूने केलेले हे आयोजन साक्षी तास भर पाहत होती. बाबांना कौतुकाने त्याबद्दल माहिती ही देत होती. तिला तिच्या प्रोजेक्टच्या माध्यमातून यातल्या बऱ्याच गोष्टी शिकायला मिळाल्या होत्या. त्याची उजळणी तिची मनोमन सुरू होती.     

चालता चालता तिथेच एक मोठे बॅनर तिने वाचले. त्यावर गोडीवलीचे चित्र होते. मोठे मोठे द्राक्षांचे मळे आणि भानू चा ही फोटो त्यावर होता. शेतकऱ्याच्या पोशाखातला त्याचा फोटो पाहता क्षणी साक्षीने ओळखला. तिने जवळ जाऊन पाहिले आपल्याच ओळखीचे हे असल्याचे तिला जाणवले. आई बाबा पुढेच होते. नक्की काय ते पाहावे म्हणून ती दोन पावले मागे आली. तिथे नचिकेत बसला होता. फॉर्मल वेशातील नचिकेतला साक्षीने ओळखायला थोडा वेळ घेतला. साक्षी तिथेच थांबली. तो उठून उभा राहिला. तिच्या सोबत आलेले आई बाबा पुढे गेले होते. 

नचिकेतने साक्षीला मात्र लगेच ओळखले आणि म्हणाला " साक्षी ... कशी आहेस ? " 

साक्षीला आश्चर्याचा धक्का बसला. साक्षी म्हणाली " मी ठीक आहे पण तू इथे... गावापासून दूर मुंबईत ? "

नचिकेत म्हणाला " हो ... आपले प्रोडक्ट गावात आणि जवळपास खूप विकले गेले. लोकांना आवडले. त्यांनी मला इथे पाठवले त्यांचा प्रतिनिधी म्हणून मी इथे आलो आज बघ , हे संपले की परत आपल्या गावी जाणार " 

साक्षी त्याच्याकडे पाहत राहिली, हा तोच मातीत, शेतात रमणारा नचिकेत आहे त्यावर तिचा विश्वास बसत नव्हता. त्याच्या पेहरावात सुद्धा आता आमूलाग्र बदल झालेला होता, नचिकेत बिजनेस मॅन झाला होता. ती म्हणाली "... तू खूप बदलला आहेस, नचिकेत " 

    

नचिकेत म्हणाला " हो ... बदल आवडला आहे हा मला साक्षी ... त्याच वर्तुळात राहून पुढची वाट मिळत नव्हती. शेवटी आलो इथवर.आपल्या प्लांटला हळूहळू अजून डझनभर हात आणखी जोडले गेले. आता फार मोठे वर्तुळ झाले ते. साक्षी... परत येतेस का ओढ्यावरचा सूर्यास्त पाहायला ? " साक्षी भावून झाली.

आपल्या हाताने सुरवात करून मांडलेले प्रॉडक्ट ती हातात घेऊन पाहत होती. आता नवा साज चढला होता. 

नचिकेत म्हणाला " तुला आठवते का एकदा म्हणलेलीस " गावाच्या  सीमा बांधून ठेवतात... आज त्या सीमा पार करुन आलो बघ... मिस्टर साठेंच्या मदतीने आपले प्रोडक्ट देशाबाहेर ही जाणार आहे. " 

आपले शब्द आज ही नचिकेतच्या लक्षात आहेत आणि हा बदल झाला नसून घडवून आणला आहे. याचे निमित्त मी असेन या विचाराने साक्षी मनोमन खुश झाली. बोलायचे बरेच होते पण साक्षी काहीच बोलली नाही. फोन वाजला आणि "  लवकरच भेटू " इतकं बोलून ती पुढे निघून आली. नचिकेत तिच्याकडे पाहत राहिला, अगदी तसाच  ज्या प्रमाणे साक्षी गोडीवलीतून जाताना तो पाहत होता. त्याच वेळी नचिकेतचा फोन वाजला, तो फोन साक्षीचा होता आणि त्याच्या फोनमध्ये डिलीट केलेला साक्षीचा नंबर पुन्हा एकदा सेव्ह झाला गोष्टीची नव्याने सुरुवात करण्यासाठी तो ही कायमचा...

★★★★★★★★★समाप्त★★★★★★★★★★