२२. नवी सुरुवात

  भाग : २१

   

      पुढच्या दिवशी आराध्या सोबत नचिकेत कंपनीत गेला. सोबत द्राक्षाच्या दोन पेट्या घेतल्या. समोर मार्केटींग, प्रोडक्शन आणि क्वालिटी ची माणसे बसलेली होती. जवळपास तासभर चर्चा झाली. आराध्या पण समोर होती. साक्षी, भानू बागेत त्यांची कामे करत होते. सगळे जुळून येते म्हणे तोपर्यंत माशी शिंकली. नियम अटीच्या चौकटीत नचिकेतच्या द्राक्षाचा निभाव लागला नाही. काम होता होता राहिले. आराध्या आणि नचिकेत बाहेर आले. नचिकेत तसाच बागेत गेला. तिथे भानू आणि साक्षीला झालेली हकीकत सांगितली. भानूने नचिकेतला धीर दिला. साक्षीने ही त्याच्या म्हणण्याला दुजोरा दिला. साक्षीचा हिरमोड झाला होता. संथ वाहत्या प्रवाहाला जसे वेगळे वळण लागावे. तसे काही तरी आता होणार होते. ते लागायच्या आधीच अचानक हा आणखी एक निराशेचा दगड या प्रवाहात पडला. त्याच्या लहरी नव निर्मितीसाठी तयार झाल्या होत्या. त्याच लहरींचा विचार करत साक्षी तिच्या कामाला लागली. 

त्या रात्री साक्षीचा फोन वाजला. घरून फोन होता. आई वडिलांनी साक्षीची चौकशी केली. काही दिवसांपूर्वी झालेले साक्षीचे अर्धवट बोलणे त्यांच्या पचनी पडत नव्हते. त्यामुळे यावेळी पूर्ण तयारीने त्यांनी तिची चौकशी केली. साक्षीला बऱ्याच दिवसांनी त्यांच्याशी बोलून बरे वाटले. जवळपास तासभर गप्पा झाल्या. फोन ठेवताना बाबांनी परतीच्या येण्याबद्दल विचारले. तिचा सहा महिन्यांचा काळ आता काही आठवड्यावर राहिला होता. 

तिने सांगितले. " बाबा... अजून पंधरा दिवस तरी लागतील. त्यानंतर मी आपल्या घरी येते. " 

बाबांनी खुश होऊन म्हणले " बेटा... आम्ही तुला स्वतः घ्यायला येऊ. तुझं काम संपव आणि लगेच मला कळव. मी गाडी घेऊनच येतो. " 

" बाबा ... मी येईन ना, तुम्ही इथे का येता ? " - साक्षी

" हो बेटा... मला पण पाहायचं आहे ... सायरन किती जोरदार वाजतोय तिथं " बाबांनी हसत हसत फोन ठेवला. 

परत जायचे याचा आनंद तर होता. पण आता ती वेळ नव्हती. तिने आराध्याला फोनवर झालेले बोलणे सांगितले. 

आराध्या म्हणली " साक्षी ... पंधरा दिवस असेच जातील. थांबना अजून काही दिवस. माझ्या साठी, राणू साठी... दादा साठी..." 

साक्षी काहीच बोलली नाही. तशीच झोपली. रात्री जेवली ही नाही. कोणाशी काही बोलली ही नाही. 

दुसऱ्या दिवशी आपले आणलेले सामान इकडे तिकडे गेलेले एकत्र करत होती. तिच्या वह्या, पुस्तकात एक जर्नल मिळाली. त्यात फरमेन्टर सेटअप ची माहिती होती. तिने ती वेगळी काढून ठेवली. बाकीचे सगळे एका बॅग मध्ये भरून ठेवले. सगळी आवराआवर झाली तशी ती खाली जेवणाच्या टेबलावर जाऊन बसली. सुमित जेवण पोहोचवायला बागेत जाणार होता. त्याच्यासोबत ती पण  गेली. जेवण तिथेच झाले. नंतर नचिकेत प्रयोगशाळेत काम करताना ती त्याच्या जवळ आली. त्याला हातातली ती जर्नल दाखवली. पुढे म्हणाली,

" नचिकेत... ही जर्नल राहूदे का इथे... यात फरमेन्टर असेंम्बल कसे करायचे याची माहिती छान दिली आहे. वायनरी  मध्ये काम करताना कामाला येईल म्हणून मी आणलं होतं. ते फारसं वापरलंच गेलं नाही. मी ठेवू का इथे ? " 

" हो ठेव तिकडे, मी बघतो नंतर... " - नचिकेत

" थांब साक्षी ... काय म्हणली ... यात टेक्निकल गोष्टी पण असतील ना मग ... बघू दे इकडे " - नचिकेत 

" हो आहे ...बघ " - साक्षी 

" येस... आपण आपल्या द्राक्षांना इतर ठिकाणी प्रोसेसिंगला पाठवण्यापेक्षा आपण च त्याचे कमर्शियल प्रॉडक्ट बनवले तर .... कशी कल्पना आहे ? "  - नचिकेत 

" म्हणजे मला कळलं नाही.." - साक्षी 

" अग ... वेडा बाई मी म्हणतोय आपल्याकडे आपण असा एखादा प्लांट तयार करू शकतो ना ... माणसे तर आहेत आपल्याकडे काम करायला " - नचिकेत

" हो पण हे खूप मोठं काम असेल आणि रिस्क पण आहे " - साक्षी 

" आधी पायलेट स्टडी करू नंतर मोठ्या प्रमाणात करता येईल. " - नचिकेत 

" येस करूया ... आपण दुपारी प्लॅनिंग करू मग सुरुवात करू " - साक्षी 

दुपारी भानू, नचिकेत, साक्षी तिघेही हा विषय घेऊन बसले.

संध्याकाळ झाली. हळूहळू अंधार होऊ लागला. या कामात तिघे ही इतके व्यस्त झाले की घराची आठवण झाली नाही. फोन वाजला. आराध्याने साक्षीला उशीर झाल्याचे कारण विचारले. फोन वर साक्षीला काहीच सांगता आले नाही. तिघेही उठले. काम संपवून घरी निघाले. 

भानू म्हणला " दादा... जोरदार काम होतेय आपलं... साक्षी ताई आणि तुम्ही आपल्या बागेचं नाव लय मोठं करणार..." 

" चल भानू... घरी जाऊया आता ... ती साक्षी बघ झोपेल इथेच नाही तर " - नचिकेत

" चला चला " साक्षी सरळ जाऊन गाडीत बसली. घरी येऊन साक्षीने आराध्याला दिवसभर झालेल्या सगळ्या घडामोडी सांगितल्या. जेवणाच्या टेबलावर याची चर्चा सूरु होती. सगळ्यांचे मत घेऊन एक दोन दिवसात यावर ही काम सुरू झाले. 

क्रमशः